Kave
Kavede oturuyor ve zaman öldürüyorum, ne de olsa yapacak daha iyi bir işim yok…
Yazının devamını oku »
Linç
Pis pis sırıtıyor, iyi birşey yapmış besbelli… Koltuklarını kabartarak yürüyor, en son karısını dövdüğünde bu kadar mutlu görmüştüm onu, hatırlarsınız hani kadını nasıl da duvara yapıştırmıştı… Bu kadar fena dayak yediyse kesin haketmiştir karı diye düşünmüştük hani… Yiğidim çok daha özgür artık, ülke çok daha ferah şimdi onun sayesinde. Toplanmışlar hempalarıyla birlikte, kitle olmayı öğrenmişler, aman da ne kadar büyümüş, ne kadar da bütünleşmişler; kalabalığın içindeki yumruk, tekme olmuşlar, öyle mi dersin ulan demişler, böyle misin sen ulan demişler, vurmuşlar babam vurmuşlar, ağızdan kan, gönülden irin getirmişler…
Yazının devamını oku »
Ruh Kapanı İşliyor
Ruh kapanı işliyor. Özgünlük ve özgürlük birer ideayla simuclacra arasında sallanıp duruyorlar. İmgelerin imleyenleri bile kaybolmuş, “post”un postu bedenlerimizi ısıtmaz olmuş.
Gözkapaklarımız gerçeklerden bizi korumaya yarardı eskiden, ışık ruhumuzu ne zaman yaksa kapardık gözlerimizi, kaçar dururduk “reel”in kendisinden.
Cinnetten Kalan Son Kurşun
Ve kardeşlerimin hepsi ölüp gittiler. İlk kez göçen yeniyetme kuşlar gibiydi hepsi. Gözlerimin önünde yuvalarını terk ettiler. Bu günün gelip çatacağını biliyorlardı. Ne kadar kutsaldı bilemem ama yine de bir misyonları vardı işte. İyi mi yaptılar kötü mü yaptılar; bu senin gibilerin tartışma konusu, bizim için görev vakti geldiğinde “iyi” ve “kötü” anlamsızlaşır, zorunluluk ahlakı ve iradeyi uyduruk tahta bir tabuta tıkayıp, mezara kor, üzerine de bir karış toprak atıverir.
Çayır
Şehir buralarda seyrekleşir. Ama öyle böyle bir seyrekleşme değil hani… Son şehirleşme kasırgasının ardından geçen bir iki senede kocaman kocaman binalar dikilir; sonra kasırga sönümlenir, şehrin de nefesi kesilir birdenbire. Dört-beş katlı binalarla Çayır arasında amansız bir uçurum oluşur gibi gözükür, oysa aralarında bir geçişkenlik bulunur her daim… Bu geçişkenliğin herkes farkındadır aslında, sadece bazı körler kendi körlüklerinden vazgeçmek istemediklerinden dolayı inatla gözkapaklarını yüzlerine yapıştırmayı tercih ederler.
Kariyer
“Akşama kadar iki yazı yetiştirmem lazım…” diyor “üstelik sonrasında bir CEO ile röportaj yapmak durumundayım..”
“Peki tamam” diyorum sakince sahibinden bugün de mama alamayacağının farkında olan bir köpek gibi “bugün de görüşmesek olur…”
