Kavede oturuyor ve zaman öldürüyorum, ne de olsa yapacak daha iyi bir işim yok…

Kavede oturuyor ve zaman öldürüyorum, ne de olsa yapacak daha iyi bir işim yok…

Kavede oturuyor ve zaman öldürüyorum, ne de olsa yapacak daha iyi bir işim yok…

Kavede oturuyor ve zaman öldürüyorum, ne de olsa yapacak daha iyi bir işim yok…

Kavede oturuyor ve zaman öldürüyorum, ne de olsa yapacak daha iyi bir işim yok…

Kavede oturuyor ve zaman öldürüyorum, ne de olsa yapacak daha iyi bir işim yok…

Kavede oturuyor ve zaman öldürüyorum, ne de olsa yapacak daha iyi bir işim yok…

Kavede oturuyor ve zaman öldürüyorum, ne de olsa yapacak daha iyi bir işim yok…

Kavede oturuyor ve zaman öldürüyorum, ne de olsa yapacak daha iyi bir işim yok…

Kavede oturuyor ve zaman öldürüyorum, ne de olsa yapacak daha iyi bir işim yok…

Galiba kavede öleceğim, maalesef yapacak daha iyi bir işim hala yok…

Galiba artık ağlayacağım…

Pis pis sırıtıyor, iyi birşey yapmış besbelli… Koltuklarını kabartarak yürüyor, en son karısını dövdüğünde bu kadar mutlu görmüştüm onu, hatırlarsınız hani kadını nasıl da duvara yapıştırmıştı… Bu kadar fena dayak yediyse kesin haketmiştir karı diye düşünmüştük hani… Yiğidim çok daha özgür artık, ülke çok daha ferah şimdi onun sayesinde. Toplanmışlar hempalarıyla birlikte, kitle olmayı öğrenmişler, aman da ne kadar büyümüş, ne kadar da bütünleşmişler; kalabalığın içindeki yumruk, tekme olmuşlar, öyle mi dersin ulan demişler, böyle misin sen ulan demişler, vurmuşlar babam vurmuşlar, ağızdan kan, gönülden irin getirmişler…

Ben tanıyorum aslında, kelli fellidir; ya şükür, ya sabır der durur bizimkisi normalde, üçbeş kuruş kazık attığında dünyalar onun olur, ellerini ovuşturur, yüzünü savuşturur. Laf aramızda üstüne gidin birebir altına sıçar durur, ama şimdi bakın hele bir gelene; elinde tespih, götünde maşrapa, bağrında kıllar, çükünde çük; tamamlanmış besbelli, kitlesinden taze bitmiş, bütün görevlerini alnının hakkıyla yerine getirmiş… Kendinde değil, içindeki canavar dışavurmuş, aman dikkat bize de vuracak. Bekleyin az biraz geceyi, ne de olsa sırtındaki sıvazlar geçince yine altına sıçacak…

Ama şimdi…

Dikkat edin bu tarafa geliyor; onun gibi düşünün, onlar gibi düşünün, onlar gibi düşünün… Ya da durun! Sadece susun! Ne de olsa akşam oluyor… Her güzel günün bir de gecesi var…

Ruh kapanı işliyor. Özgünlük ve özgürlük birer ideayla simuclacra arasında sallanıp duruyorlar. İmgelerin imleyenleri bile kaybolmuş, “post”un postu bedenlerimizi ısıtmaz olmuş.

Gözkapaklarımız gerçeklerden bizi korumaya yarardı eskiden, ışık ruhumuzu ne zaman yaksa kapardık gözlerimizi, kaçar dururduk “reel”in kendisinden.

Şimdi ise ışık dokunmuyor bize, gözkapaklarımızın içi kendi “reel”imiz olmuş. Güneş düşman değil artık bizlere, kendisinin varlığını unutuvermişiz.

Korku bitmiş, koruma faktörü hiçlikten gelir sonsuza gider; limitlerse gözbebeklerimizin içinde…

(Aphex twin’le Peek 824545201)

Ve kardeşlerimin hepsi ölüp gittiler. İlk kez göçen yeniyetme kuşlar gibiydi hepsi. Gözlerimin önünde yuvalarını terk ettiler. Bu günün gelip çatacağını biliyorlardı. Ne kadar kutsaldı bilemem ama yine de bir misyonları vardı işte. İyi mi yaptılar kötü mü yaptılar; bu senin gibilerin tartışma konusu, bizim için görev vakti geldiğinde “iyi” ve “kötü” anlamsızlaşır, zorunluluk ahlakı ve iradeyi uyduruk tahta bir tabuta tıkayıp, mezara kor, üzerine de bir karış toprak atıverir.

Bu an susma vaktidir aslında, ama gel gör ki, ağzımdan sözcükler çıkmasa da kafamın içinde küçük bir tilki bir şeyler mırıldanıp duruyor. Anlaşılan senin paniğin, öfken ve hiddetin benim de ruhumu sarıverdi. Senden nefret ediyorum biliyorsun bunu, çünkü komutu veren sendin küçük sünepe, onları teker teker dışarıya yollayan, hepsini öldüren sendin. Tamam biliyorum, bu onların varoluş sebebiydi; hatta bu benim de varoluş sebebim, bütün yaşanmışlığımız senin cinnetinle ortak. Bizi var ettiğin için çok teşekkürler, ama yine de bizi öldürdüğün için seni affedemiyorum şu anda. Varoluşumuzu yok olmamız üzerinden kurduğunuz için seni ve senin gibileri affedemiyorum. Şu anki kocaman yalnızlığımın tek sebebi sensin ve ben de üzerime düşeni yapacağım emin ol ki.

Kimleri neden öldürdüğünü bilmiyorum. Annenin, çocuklarının, karının, dostlarının ne suçu vardı bilmiyorum. Sizin için suç nedir, suçlu kimdir; hiçbir şeyi kestiremiyorum açıkçası. Sadece kardeşlerimin barut kokulu bedenleri geliyor aklıma, son çıkan kardeşimin rüzgarını hissediyorum hala yüzümde. Onlar yaşadılar, varoluşlarını anlamlandırdılar, şanın ışığıyla, ölümün gölgesi kesişti bedenlerinde; oldukları o “an” esasında yok oldukları andı; biliyorum. Üçüncü sayfa okurları kızmasınlar bize, varoluş sebebimiz sizin öfke nöbetlerinizle ve gözyaşlarınızla kesişir her daim. Hayatımız o anı beklemekle geçer, o anın yaklaştığı her “an”da anlamsız hayatımız bir nedenselliğe bürünür. Ölüm yaklaşıverir yanaklarımıza, ama yapabilecek başka bir şeyimiz yok. Bizler bunun için buradayız, sizin çocuklarınız, kardeşleriniz, yakınlarınız, sevdikleriniz için buradayız. Hani kimse de suçlayamaz bizi, barutu kıçımıza yerleştiren de sizsiniz, tetiği çeken de. Aciz kullar acizliğinin farkında olmalıdır her zaman. Emir geldiğinde görev yerine getirilmelidir. Öfke sizin öfkeniz, nefret sizin nefretiniz, tetiği çeken sizlersiniz, yaşamı bedenlerinizden koparıp götürmeyi tercih edenler sizsiniz. Ama yine de bir garip hissediyorum kendimi, merak etme küçük sünepe, bir asilik yapmayacağım, tetiğini çekivereceksin, ben de yuvamdan fırlayıvereceğim. Başlangıç sonla birleşecek, varlığımın tanımı “bütün” oluverecek.

Dinle beni küçük sünepe, barutumun sesini duy. Çoluğunun çocuğunun üzerine gönderdiğin kardeşlerimin sesini nasıl dinlediysen beni de işte öyle dinleyiver. Son, artık bitti, senin sonun benden, benim sonum senden gelsin artık. Kardeşlerimin rüzgarını nasıl yüzünde hissettiysen, sevdiklerini öldürürken nasıl haz aldıysan, ben de o etinin dokusunu hissedeceğim şimdi, ben de onlar adına aynı hazzı alacağım işte. Annem son çocuğunu doğursun bırak, rüzgarım, varoluşum ve ölümüm yarsın içini. Ölümüm varsın onun da ölümü olsun. Ben onun çocuğu olduğum kadar senin de çocuğunum işte; en imanlı kulunum, bilinmezliğe gidiş yolunda sana kapıları açacak pasaportunum.

Hadi artık ağlamayı bırak. Kan banyosu senin seçimindi, şimdi daha da ileri gitmeyi bilmelisin. Silahı daya şakağına, sür beni namluya, varoluşumu, varoluşumuzu tanımla, çek hadi şu tetiği, pişmanlıktan kurtuluverelim ikimiz de. Biz birbirimizin tanrısı ve kuluyuz artık. Haydi gel ölelim ve gerçekten varolalım…

Şehir buralarda seyrekleşir. Ama öyle böyle bir seyrekleşme değil hani… Son şehirleşme kasırgasının ardından geçen bir iki senede kocaman kocaman binalar dikilir; sonra kasırga sönümlenir, şehrin de nefesi kesilir birdenbire. Dört-beş katlı binalarla Çayır arasında amansız bir uçurum oluşur gibi gözükür, oysa aralarında bir geçişkenlik bulunur her daim… Bu geçişkenliğin herkes farkındadır aslında, sadece bazı körler kendi körlüklerinden vazgeçmek istemediklerinden dolayı inatla gözkapaklarını yüzlerine yapıştırmayı tercih ederler.

Binaların soğuk, gri duvarları ve tuğlalardan oluşmuş kırmızı kasları civar fabrikaların pis dumanlarıyla grileşmiş, ama özünde yeşil olan çimenlerle harmanlanırlar Çayır’da. Bu manzara her postmodern dönem empresyonistine yeni ve karanlık bir Monet çıkarmak için fırsat sunar, ama bildiğiniz üzre empresyonistlerin hiçbir zaman böyle yerlere uğradığı görülmemiştir.

Çayır; Salih, Haydar ve Süleyman gibilerinin uğrak yeridir. Gece olsun, gündüz olsun buraya gelinir, vücudun iğneden parçalanmamış herhangi bir yerine zehir enjekte edilir ve griliğin ortasında aydınlık aranır. Buğulu gözler ve kafa yukarıya, gri bulutların kalbine dikilir; geçip gidenin bir an önce geçip gitmesi beklenir. Yeni episottan her daim korkulur, çünkü bilinir; yeni episot hiçbir zaman şimdikinden daha güzel olmayacaktır. Sadece susulur, kusulur, usulur, uçulur; her ne kadar onun içerisinde yer alsa da Çayır dünyadan daha sakin, daha tahammül edilebilir bir yerdir ne de olsa.

Arada sırada aklıevvel bir Arena militanı, haber arayan bir sümsük damlar buralara; ezilmişlerin en ezileni, sıçmışların en sıçmışlarını en azılı, eli en kanlı katillermiş gibi gösterir, kimi zaman da gerçekten de eli kanlı katiller yaratılır, paket yapılıp sunulur burada… Kendi babasının günahlarına bakmaz, para babasının paralarını nerden kaptığını hiç mi hiç düşünmez; çünkü korkar ondan, korkmadıklarına karşı acımasız olmayı da ondan öğrenmiştir zaten. Asayiş berkemal olduğunda yeni Salihler, Haydarlar, Süleymanlar doluşur çayıra. Pek de serseri olduklarından değil hani, serseri olarak üretildiklerinden… Tozlu merdiven altlarının boğuk havasından, tekstil atölyelerinin pislikle bezenmiş duvarlarından kaçar, çimleri pet şişeler ve türlü süprüntüyle dolmuş Çayır’a atarlar kendilerini. İlk başlarda kollar gelecek vaadeder, sonra bacaklar, sonra nereyi boş bulursan orası… Bir de bakmışsın ne tekstil atölyesi kalmış, ne şiddet dolu bir baba, ne zırlak bir anne, ne de zaten elinde olmayan bir gelecek…

Çayır’da sadece sen varmışsın o anda, geçmişin kaybolmuş, geleceğin zaten yok. Hiçbir şey kalmamış bir santimetrelik deriden başka, o da sen değilmişsin aslında. Geride kalmış herşey, herşey eskimiş. Öz olarak serseri olduğundan değil aslında, öyle üretildiğinden… Arena militanı gelmeden ve körler seni görmeden tekstil atölyesini geride bırakmışsın, Salih’le, Haydar’la ve Süleyman’la ölü bulunmuşsun. Gözler havada, ısrarla mavi olması için dua etmiş olduğun, ama gri kalmakta ısrar eden bulutlarda asılı kalmış, herşey sona ermiş…

“Akşama kadar iki yazı yetiştirmem lazım…” diyor “üstelik sonrasında bir CEO ile röportaj yapmak durumundayım..”

“Peki tamam” diyorum sakince sahibinden bugün de mama alamayacağının farkında olan bir köpek gibi “bugün de görüşmesek olur…”

“Çok satan bir dergide başarı hikayeleri yazıyorum.”diyor ertesi gün, hem de bunu gözlerimin içine baka baka söylüyor utanmadan: “İş dünyasında başarılı olmuş insanların hikayelerini kağıda döküyorum…” Sonra biraz duraklıyor. “Peki sen?” diyor omzumun üstünden sanki bir sineği takip eder gibi gözlerini kaçırarak “Sen neler yapıyorsun?”

“Hiiç!” diyorum “Bildiğin gibi dandik bir işte gün dolduruyorum işte…” Halbuki bilse dünyanın en hızlı bira içen adamı benim, ve de tabiiki en vahşi şekilde kendini hırpalayanı…

“Neyse” diyor sigarasından ufacık bir duman alarak “Daha iyi bir iş bulabilme şansım var, ama ben bu işte devam etmek istiyorum.”

“Neden?” diye soruyorum “Bıraksana bu işi, hem çalışma koşulları zor demiştin ya…”

“Düşünmüyorum…” diyor düşünceli düşünceli “Bu alanda kariyer yapmaya başladım. Başka bir işe başlarsam daha az kazanacağım…”

“Neden?” diye soruyorum yeniden “Daha fazla paraya mı ihtiyacın var?”

“Evet” diye çıkışıyor “Mutlu olmak için çok daha fazla paraya ihtiyacım var…” Sonra duruyor bir süre, gözlerimin içine bakıyor. Ben ise beyninin içine bakıyorum gözbebeklerinin arasından. Korkuyor, gözlerini kaçırıyor. Yeni almış olduğu süper, hiper özellikli mega cep telefonunun saatine bakıyor. “Neyse,” diyor “plazaya gidip şu röportajı çözümlemem lazım, biliyorsun başarı hikayeleri…”

“Evet tabi ya…” diyorum kabullenerek “İşleri geciktirmemek lazım.”

Telefonu çantasına koyuyor, yanağıma bir öpücük kondurup kalkıyor ve sokağın gürültüsüne karışıyor. Bense oturduğum yerden bakakalıyorum arkasından. Koskoca bir yudum daha alıyorum biramdan. “Peki ya bizim başarı hikayemiz?” diye soruyorum kendi kendime “Acaba onu ne zaman yazacak?”. Kendime yalan söylememe gerek yok, sanırım hiçbir zaman yazmaya vakti olmayacak…